Në parkun q’ë mbuluan fletët – Ismail Kadare

Në parkun q’ë mbuluan fletët

Të dy ne ecim qetësisht,

Pas shijes saj ka shtruar vjeshta

Qilim të verdhë natyrisht.

 

Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë

Ju fanit një muzg i vonë

Ky park q’ë kan’ mbuluar fletët

Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.

 

Nga vagabondët me cigare

Ti mos u tremb e dashur kot

Imazhin tënd as dinosaurët

Shekuj më parë s’e shtypën dot.

 

Që ti të vije kaq e bukur

Me këta flokë, me këtë hap

Toka të egrën klimë e zbuti

Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.

 

Dhe s’kish se si të ndodhte ndryshe

Të ndodhte ndryshe s’kish se si.

U desh të zhdukeshin përbindshat

Që te kjo botë të vije ti…