Balada e dashurisë së vonë – Poezi nga Dulce Maria Loynaz

Dashuri që vjen aq vonë,

më sill të paktën prehje :

ti dashuri e vonuar, nga ç’udhë

endacake vjen tek vetmia ime ?

Dashuri që më ke kërkuar pa të kërkuar,

nuk di kush vlen më shumë :

fjala që do të më thuash

apo ajo që unë s’e them dot…

Dashuri… Nuk ke ftohtë ti ? Jam Hëna :

Kam vdekjen e bardhë dhe të vërtetën

e largët… Mos m’i jep trëndafilat e tu të freskët ;

jam shumë e ngrysur për trëndafila. Më jep detin…

Dashuri që vjen aq vonë, ti s’më ke parë

dje kur këndoja në fushën me grurë…

Dashuri e heshtjes dhe lodhjes sime

Të paktën sot, mos më bëj të qaj.